برای اکثر مردم، کاهش وزن ساده به نظر می‌رسد: ۱) رژیم گرفتن، ۲) رفتن به باشگاه، یا ۳) ترکیب هر دو. این دیدگاه بدون شک افسانه کاهش وزن در باشگاه را تقویت کرده است.

برای بسیاری، تلاش برای لاغر شدن به طور پایدار با رژیم یا تمرین، بیشتر منبعی از شکست است. همیشه کسی پیدا می‌شود که با اشتیاق تعریف کند که با رژیم معجزه‌آسای دکتر کریکسپیل یا توصیه‌های مربی موطلایی‌اش وزن کم کرده است… اما بیشتر افراد اعتراف نمی‌کنند که به طرز فجیعی شکست خورده‌اند. چرا؟ بعضی‌ها کمبود اراده را قبول می‌کنند، بعضی دیگر رژیم‌های خیلی سخت یا فریادهای مربی را که گوش‌ها را خسته می‌کند، مقصر می‌دانند.

اما آیا تا به حال کسی پرسیده چرا در باشگاه‌ها شکست بیشتر از موفقیت است؟ این انتقاد به باشگاه‌ها نیست. با این حال، صدایی را می‌شنوم که ادعا می‌کند اعضای آن‌ها موفق‌تر از جاهای دیگر هستند. خوب… اما پس چرا نرخ ماندگاری در مراکز ورزشی حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد است؟ بیش از ۶۰ درصد اعضا ترک می‌کنند. بعید می‌دانم همه با نتایج معجزه‌آسا باشگاه را ترک کنند. بسیاری، به ویژه کسانی که می‌خواهند وزن کم کنند، دست می‌کشند. چرا برای بعضی‌ها جواب می‌دهد و برای بعضی‌ها نه؟ من یک فرضیه دارم.

قبلاً توضیح داده‌ام که افزایش فعالیت بدنی داوطلبانه می‌تواند باعث کاهش سایر اشکال فعالیت شود و گاهی اثر کالری‌سوزی تمرین را خنثی کند. برای کاهش وزن، باید کسری انرژی داشته باشید (با عرض پوزش از فروشندگان کریستال‌های جادویی). اکثر حرفه‌ای‌های تناسب اندام این اصل را می‌دانند. بنابراین، به محض ورود به باشگاه، هدف این است که کالری بیشتری بسوزانید.

بسوزان! عزیزم، بسوزان!

شما با راهنمایی مربی‌تان که بسته به حال و هوایش بین تشویق و توهین جابجا می‌شود، خود را به جلو می‌رانید. در پایان، احساس افتخار می‌کنید و آماده فتح اورست هستید… اما بعد از چند هفته، ترازو حکم خود را صادر می‌کند: هیچ وزنی کم نکرده‌اید، حتی شاید وزن اضافه کرده‌اید. عضله؟ لزوماً نه. شاید حتی چربی. متابولیسم؟ نه. ژن‌ها؟ باز هم نه. رنگ‌های خوراکی؟ باز هم نه. شدت تمرینات خود را افزایش داده‌اید، اما میزان کل فعالیت خود را در ۲۴ ساعت کاهش داده‌اید. خسته شده‌اید، کمتر حرکت می‌کنید، کمی بیشتر می‌خورید. نتیجه: افزایش وزن تقریباً اجتناب‌ناپذیر می‌شود.

پس چرا بعضی‌ها موفق می‌شوند؟ احتمالاً چون واقعاً مصرف انرژی کل خود را افزایش داده‌اند. آن‌ها حتی خارج از باشگاه هم بیشتر حرکت می‌کنند و تعادلی بین شدت، اشتها و سبک زندگی پیدا می‌کنند.

ساده است؟ هم بله و هم نه. برای بیشتر حرکت کردن، باید آمادگی جسمانی داشته باشید که فعالیت را لذت‌بخش یا حتی مطلوب کند. تمرین، ظرفیت هوازی، قدرت و انعطاف‌پذیری را بهبود می‌بخشد. آمادگی جسمانی فعالیت را آسان‌تر می‌کند، اما تضمین نمی‌کند. باید فعالیت خود را در ۲۴ ساعت اندازه بگیرید، نه فقط هدف ۱۰ هزار قدم را دنبال کنید. ساعت‌های هوشمند و سایر ابزارها مفید هستند، اما فقط اگر محدودیت‌های آن‌ها را بدانید.

پس باشگاه به کاهش وزن کمک می‌کند، اما به طور غیرمستقیم، مثل ضربه غیرمستقیم در بیلیارد. برای لاغر شدن، ابتدا باید آمادگی جسمانی کافی داشته باشید تا فعالیت روزانه خود را خارج از باشگاه افزایش دهید. باشگاه باید زندگی روزمره شما را آسان‌تر کند. اگر دویدن ماراتن آسان بود، همه ما قبل از صبحانه این کار را می‌کردیم. اما برای اکثر مردم، این کالری‌ها به دلیل نداشتن آمادگی جسمانی دست‌نیافتنی هستند. وقتی به سطح خاصی از آمادگی رسیدید، باید این توانایی‌ها را به فعالیت‌هایی تبدیل کنید که زندگی روزمره ما را پر می‌کند. اغلب، این یعنی پیدا کردن فعالیت‌ها یا راهبردهایی برای بیشتر حرکت کردن (حمل و نقل فعال، جلسات پیاده‌روی، کاهش زمان نشستن، بازی کردن—واقعاً بازی کردن با فرزندان، و غیره).

یک چیز قطعی است: این کار نه ساده است و نه آسان و قطعاً فقط به تلاش در باشگاه یا رژیم غذایی محدود نمی‌شود.